ROZDZIAŁ 2

Cudownie jest być znów taką silną. Czuć, że jest się lepszym od tych wszystkich zwykłych ludzi. Kocham mieć władzę nad wszystkim i wszystkimi. Taka jestem. Samolubna, myśląca tylko o sobie, egoistyczna. Ale nie zawsze taka byłam. To moje życie doprowadziło do tego. A w szczególności  jeden pierwotny wampir !

Klaus, tak ma na imię. Uciekałam przed nim 500 lat. Gdy w końcu chciałam odkupić swoją wolność w zamian za lekarstwo, wszytko obróciło się przeciwko mnie. Jednakże są tego plusy, ponieważ pierwotny myśli, że nie żyję ! Mogę to wykorzystać i w końcu mieć życie jakie zawsze chciałam. Bez ciągłego strachu i uciekania. Lecz nadal mam na świecie pełno wrogów, na których muszę uważać.

                                    ***

Jeżeli dobrze znam Caroline, to na pewno wygadała już swoim przyjaciołom o naszym wczorajszym spotkaniu. Pewnie teraz nie dowierzają jej słowom i zastanawiają się jak to możliwe. W sumie to dobrze. Potrzymam ich jeszcze trochę w nie pewności. Mój powrót ma być zapamiętany w ich pamięci na bardzo, bardzo długo. Ale teraz nie to jest najważniejsze. Muszę znaleźć sobie przecież jakieś lokum. Oczywiście tu w Mystic Falls.
Miałam dziś wyjątkowo dobry humor. Czułam, że wszystko się jakoś ułoży, że będzie wreszcie dobrze !
Nie zastanawiając się ani minuty udałam się prosto do kawiarni. Musiałam się troszkę odprężyć przy kawie a przede wszystkim poukładać wszystko w głowie. Zajęło mi to jakąś godzinkę. Potem udałam się poszukać jakiegoś przytulnego mieszkanka. Z moimi nadnaturalnymi umiejętnościami, długo to nie trwało.

Przyjemne, gustowne a zarazem eleganckie. Takie mieszkanie chciałam. No i udało się, znalazłam takie na obrzeżach Mystic Falls. Idealnie do mnie pasowało.
W trakcie poszukiwań wpadałam jeszcze do paru sklepów, oczywiście z ubraniami. Musiałam przecież wypełnić czymś moją nową szafę. Zrobiłam jeszcze zapasy torebek z krwią.
Wchodząc do nowego lokalu mieszkalnego czułam się jakbym zaczynała życie na nowo, jakbym ruszyła na przód.

                                   ***
                              ~Caroline~

- Do cholery, przecież mówię ! Spotkałam ją w sklepie .. suka ukradła mi bluzkę ! - wykrzyczałam z wyrzutem.

-Caroline, czy ty troszkę nie przesadzasz ? - sprzeciwiła się Elena.

- Ty też mi nie wierzysz ?! Jesteśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami. -wypomniałam Elenie.

- Tak Caroline, jesteśmy. Ale nie to jest teraz najważniejsze. - powiedziała Elena podchodząc do mnie i głaszcząc po ramieniu.

- Ughh .. Blondi, to niemożliwe ! Ona nie żyje ! Widziałem jak umiera .. To byłby jakiś cud gdyby Katherine wróciła ! - wtrącił się Damon.

- Poczekajcie, jeżeli Caroline widziała Katherine, rozmawiała z nią ..

-  Jeśli można by to było nazwać rozmową. - przerwałam Stefanowi z oburzeniem.

- Mniejsza z tym - zaśmiał się Stef - To jednak coś w tym musi być. Caroline sobie tego nie wymyśliła. - dokończył.

- TAK ! Próbuję wam to powiedzieć od 30 minut ! - dodałam zirytowana. Z jednej strony ich rozumiałam, samej nie chciało mi się wierzyć, że Katherine przeżyła. To było wprost nie wiarygodne ! Gdy wszyscy myślimy, że się od niej uwolniliśmy, ona zjawia się ot tak i wszystko niszczy. Jak jakaś torpeda ...
Nasza rozmowa trwała jeszcze jakieś pól godziny. Na szczęście Damon zakończył ten bezsensowny dialog.

- Dobra, najwyraźniej Katherine w odpowiednim dla niej czasie sama nas odwiedzi. Dobrze ją znam. Ona nigdy nie odpuści sobie tego przedstawienia jakie chce nam urządzić. My tylko będziemy musieli na nią cierpliwie poczekać ...

_____________________________________________________________________________

2 rozdział już do przeczytania :)
Jest troszkę krótki, ale obiecuję że następny już taki nie będzie ^^
Mam nadzieję że wam się spodoba ♥
Liczę na szczere opinie w komentarzach :3